شاگرد شعیب

شاگرد شعیب


ابو مدین غوث تلمسانی
ابو مدین مغربی جزو بزرگترین مشایخ روزگار ابن عربی بوده و ابن عربی نیز بیش از حد وی را می ستوده و تکریم می کرده است. در کتاب فتوحات شاید بیش از هر شیخی از او یاد شده و شأن والای او مورد ستایش واقع شده است.
شیخ ابو مدین ساکن بجایه بوده و گویا به نام «شعیب» خوانده می شده است.

اساتیدابن عربی 2ابن عربی به احتمال قوی در سال 590ق که به بجایه رفته بود، ابو مدین را ملاقات کرد و در نظر او ابو مدین از «رجال غیب» است. در نظر ابن عربی او را چند منزل است که یکی از آنها «تبارک الذی بیده الملک» است و در جای دیگر از فتوحات او را ساکن در منزل «قل الله ثم ذرهم» تلقی کرده است[1].
ابو مدین چنان در نظر ابن عربی آینه صاف و صیقلی است که می تواند همه اشیاء را شاید آنچنان که هستند، نمایش بدهد. ابن عربی شرح این شیخ را چونان اقطاب «ورعین» می داند که مبالغه ورع است.
ابو مدین در چند جا که نام او به همراه بایزید آمده است، گاه به خاطر شأن او با پیر بسطامی می سنجدش و گاه تشابه افکار ایشان را برای مریدان ثبت و بیان می دارد. از جمله نظر هر دو در باب علم آن است که باید از حیّ ازلی که زنده جاوید است گرفته شود، نه از کسانی که از مردگان روایت می کنند[2].
ابن عربی می نویسد:
«هر گاه به شیخ ابو مدین گفته می شد، فلانی از فلانی از فلانی روایت کرد. او می گفت: ما نمی خواهیم قدید (گوشت کهنه خشکیده) بخوریم. گوشت تازه بیاورید. از پروردگارتان روایت کنید. فلان و بهمان را رها کنید. آنها گوشت تازه خوردند. خداوند واهب نمرده است. او به شما نزدیک تر از رگ گردن است. باب فیض الهی و مبشرات هم بسته نشده است»[3].
ابن عربی ابو مدین را امام جماعت دانسته، کشفش را صحیح، کلامش را آزاد و سخن او را با شکوه می خواند[4]. و همچنین او را قوی الیقین، شیخ الشیوخ و از اکابر عرفان قلمداد می نمود.


 

پی نوشتها

[1]فتوحات مکیه ج4 ص195
[2]این یک دیدگاه کاملاً باطل و انحرافی است که إن شاء الله در فصل های آینده مقداری از آن بحث می شود.
[3]فتوحات مکیه ج1 ص280
[4]فتوحات مکیه ج2 ص648

 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه سازی