مطهری و ابن عربی

مطهری و ابن عربی

مطهری وابن عربی مرحوم استاد مطهری در کتاب «امامت و هبری» ابن عربی را سنی متعصبی نام می برد که اگر در برخی از نسخه های فتوحاتش ادعای رؤیت امام زمان(ع) را نموده نه از این جهت است که وی شیعه است! بلکه به خاطر مرام متصوفانه اش می باشد که قائل است به اینکه هرگز زمین از یک ولی و قطب خالی نخواهد بود، لذا وی در زمینه مهدویت عقیده شیعه به مذاقش خوشایند تر آمده و آن را اختیار نموده، هر چند در نسخه دوم فتوحاتش به خاطر تعصب شدید نسبت به خلفا و مذهب اهل تسنن آن مطلب را تغییر داده و همچون سایر اهل سنت حضرت مهدی(ع) را از نسل امام حسن مجتبی(ع) معرفی می کند.


مرحوم علامه شهید مرتضی مطهری می نویسد:
«...این است که ما می بینیم متصوفه اهل تسنن با اینکه متصوف هستند، مسأله امامت را در بعضی از بیانهایشان طوری قبول کرده اند که یک شیعه قبول می کند.

محی الدین عربی، اندلسی است و اندلس جزء سرزمین هایی است که اهالی آن نه تنها سنی بودند بلکه نسبت به شیعه عناد داشتند و بویی از ناصبی گري در آنها بود. علتش این است که اندلس را ابتدا اموی ها فتح کردند و بعد هم خلافت اموی تا سال های زیادی در آنجا حکومت می کرد. اموی ها هم که دشمن اهل بیت بودند و لهذا در میان علمای اهل تسنن، علمای ناصبی، اندلسی هستند و شاید در اندلس شیعه نداشته باشیم و اگر داشته باشیم خیلی کم است. محی الدین، اندلسی است ولی روی آن ذوق عرفانی ای که دارد و معتقد است زمین هیچگاه نمی تواند خالی از ولی و حجت باشد، نظر شیعه را قبول کرده و اسم ائمه(ع) را ذکر می کند تا می رسد به حضرت حجت و مدعی می شود که من در سال ششصد و چند محمد بن حسن عسگری(ع) را در فلان جا ملاقات کردم. البته بعضی از حرف هایی که زده ضد این حرف است و اصلاً سنی متعصبی است ولی در عین حال چون ذوق عرفانی همیشه ایجاب می کند که زمین خالی از یک ولیّ به قول آنها نباشد، این مسأله را قبول کرده و حتی مدعی مشاهده هم هست و می گوید من به حضور محمد بن حسن عسگری(ع) که اکنون از عمرش سیصد و چند سال می گذرد و مخفی است رسیده و به زیارتش نائل شده ام».[1]


پی نوشت

[1]  امامت و رهبری ص162 و163

 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه سازی